กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 218 ความหดหู่ของเหอซูหวน ซินผิงเพิ่งเดินเข้าอาคารเรียน ก็เห็นจิ่งอี้ชวนยืนอยู่ใต้ต้นเพลนฝรั่งเศสต้นนั้นตรงทางเข้า ในมือไม่มีทั้งหนังสือและโน้ตเพลง
เขาสวมเสื้อบางสีเทาอ่อนตัวนั้น พับแขนเสื้อขึ้นถึงท่อนแขน ดูเหมือนมารออยู่ตรงนั้นสักพักแล้ว
เธอชะลอฝีเท้าลง แต่ไม่ได้หยุด
จิ่งอี้ชวนไม่ได้ขวางเธอ เพียงเดินตามจังหวะก้าวของเธอเมื่อเธอเดินผ่าน “อาจารย์ซินผิง ผมอยากเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ”
ซินผิงหันข้างมองเขา “นายเรียกฉันว่าอะไร?”
จิ่งอี้ชวนดูเหมือนคาดไว้แล้วว่าเธอจะถามเช่นนี้ “อาจารย์ซินผิง”