กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 180 ปานแต่กำเนิดของจั่วหลินอัน
ลมพัดผ่านยอดต้นอู๋ถง ใบไม้สองสามใบปลิวร่วงลงมา
ฤดูต้นสารทช่างงดงาม…
“ถ้าเธอฝึก ‘แสงจันทร์’ เสร็จแล้ว ฉันไปฟังได้ไหม?”
“ต้าเซี่ยงไฮ้น่าจะเข้าไปได้ใช่ไหม?”
อี้ผิงมองเขา สายตาของเขาหยุดอยู่บนโน้ตเพลงในอ้อมแขนเธอ ก่อนจะเงยขึ้น ราวกับกำลังรอคำตอบ
อี้ผิงตอบว่า “ปีหน้ามีการประกวดร้องเพลง เธอมาดูได้”
เธอกอดโน้ตเพลงเดินผ่านเขาไป เดินได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลงโดยไม่หันกลับมา “วิธีวางนิ้วที่เธอพูดถึงเมื่อกี้ ฉันจะกลับไปลองดู”