กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 135 กู้เฉาเสวี่ยแบกไม้เรียวมาขอขมา “ฉางรุ่ย ถ้าไม่มีกู้เฉาหลิน แกจะยังเป็นใคร?”
“สิ่งที่แกทำมาตลอด 10 ปี ก็แค่อยากให้เขามองแกสักครั้ง”
“แต่เขาไม่มองแก”
“ไม่ใช่เพราะมีฉันอยู่ แต่เพราะแกใช้ชีวิตจนกลายเป็นเงาของเขาไปแล้ว”
“แค่เงา ใครจะมอง?”
รูม่านตาของฉางรุ่ยหดวูบ ราวกับถูกทิ่มแทงอย่างแรงตรงจุดที่อ่อนแอที่สุดกลางใจ
“แกรอเขามา 10 ปี ต้มโจ๊กให้เขามา 10 ปี เฝ้าตอนเขาบาดเจ็บอยู่ 3 วัน 3 คืน เขาก็ยังไม่มองแกสักครั้ง”
“แกคิดว่ากำจัดฉันแล้วเขาจะหันมามองแกเหรอ?”
จู่ ๆ เสียงของอี้ผิงก็แผ่วลง แผ่วราวกับกลัวจะไปรบกวนอะไรเข้า
“ไม่มีทางหรอก”