กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 134 อี้ผิงเผชิญหน้าฉางรุ่ย ตอนที่กู้เฉาหลินฟาดฝ่ามือลงไป อากาศในห้องรับแขกก็ราวกับถูกสูบออกจนหมด
ฉางรุ่ยกุมใบหน้า ร่างเอียงล้มอยู่บนโซฟา ผมเผ้ายุ่งกระจาย มุมปากมีเลือดซึมออกมาสายหนึ่ง
เธอเงยหน้ามองกู้เฉาหลิน ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา ท่าทางน่าสงสารจับใจ
“พี่เฉาหลิน ฉันไม่ได้ทำ…”
“ฉันไม่ได้ทำจริง ๆ… ฉันถูกใส่ร้าย…”
เสียงของเธอสั่น น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลร่วงลงมา
“พี่ฟังฉันอธิบายก่อน… ต้องเป็นหลงซื่อใส่ร้ายฉันแน่… เขาเกลียดพ่อฉัน… เขา…”
“พอแล้ว”
เสียงของกู้เฉาหลินไม่ดังนัก แต่เสียงร้องไห้ของฉางรุ่ยกลับหยุดลงทันที