กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103 ความคิดของคุณชายห้าฉิน
โจวม่านม่านรีบเดินตามไป ได้สองก้าวก็หันกลับไปมองซ่งหว่านชิงอีกครั้ง
ซ่งหว่านชิงยังคงนั่งนิ่ง
เธอนั่งอยู่ตรงนั้น ตัวสั่นไปทั้งร่าง น้ำตาไหลเต็มหน้า แต่ไม่ส่งเสียงร้องสักแอะ
ที่เธอไม่ร้องไห้ออกมาเสียงดัง เพราะไม่อยากให้ตัวเองดูน่าเวทนาไปกว่านี้ต่อหน้าอี้ผิง
เธอขายหน้ามากพอแล้ว จะขายหน้าไปกว่านี้ไม่ได้อีก
ตอนอี้ผิงกับโจวม่านม่านเดินออกจากร้านกาแฟ จ้าวเฉิงก็เปิดประตูรถ
“คุณหนูลู่ ผู้บัญชาการน้อยให้ผมมารับ”
อี้ผิงกับโจวม่านม่านขึ้นรถ
ฉินหวยอวี๋ก็ปีนตามขึ้นมา