กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 เข่ออวิ๋นป่วย เธอย่อตัวลง กุมมือฟู่เหวินเพ่ยไว้ ขอบตาแดงเรื่อ “ฮูหยินแปด ท่านคิดอย่างนี้ก็ถูกแล้ว ทางนายท่าน รอให้หายโกรธแล้วท่านค่อยยอมรับผิดดี ๆ…”
“อืม” ฟู่เหวินเพ่ยหัวเราะขื่น ๆ ออกมาครั้งหนึ่ง
ชุ่ยผิงชะงัก
“ฉันผิดก็ตรงที่ซื่อเกินไป”
ฟู่เหวินเพ่ยเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงแต่ไม่มีน้ำตาไหล “หวังเสวี่ยฉินบอกให้ฉันไปช่วยงานที่ร้าน ฉันก็ไป เว่ยกวงสงคุยกับฉันมากสักหน่อย ฉันก็นึกว่าเขาหวังดี ฉันไม่เคยรู้เลยว่าผู้ชายบนโลกนี้ที่ทำดีกับเรา ล้วนหวังผลอย่างอื่นทั้งนั้น”