กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23 ฟู่เหวินเพ่ยถูกเฆี่ยน
ฟู่เหวินเพ่ยรู้สึกเหมือนมีเสียงดังก้องในหัว เลือดทั้งหมดพลันไหลขึ้นไปกองบนศีรษะ “นายท่าน ฉันไม่ได้…”
“ไม่ได้?”
ลู่เจิ้นหัวคว้าข้อมือเธอไว้ แรงบีบแทบทำให้กระดูกแหลก “จางกุ้ยเห็นกับตา เธอยังกล้าพูดว่าไม่ได้อีกหรือ?”
“ห้องรับรองชั้นสอง ชายสวมเสื้อฉางซานสีเทาอมเขียว อยู่ด้วยกันนานกว่าครึ่งชั่วยาม เธอคิดว่าฉันตาบอด หรือคิดว่าฉันแก่จนหลอกง่ายแล้ว?”