กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 วางแผนย้ายกลับเรือนหลัก หวังเสวี่ยฉินอุ้มอี้ผิงไว้ สีหน้าไม่แสดงความรู้สึกใด
ในที่สุดน้ำตาของซินผิงก็ร่วงลงมา ทีละหยดกลมโต เสียงสะอื้นดังขึ้นเรื่อย ๆ
“แม่ป่วย กลางคืนแม่ร้องไห้อยู่เรื่อย หมอนเปียกไปหมด ฉันถามแม่ว่าเป็นอะไร แม่ก็บอกว่าไม่เป็นไร ให้ฉันรีบนอน”
“พ่อ ฉันกลัว”
สีหน้าของลู่เจิ้นหัวเปลี่ยนไป
“กลัวอะไร”
น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้น
“ฉันกลัวแม่จะตาย”
ซินผิงโผเข้าไปในอ้อมแขนเขา ร้องไห้จนตัวสั่นไปทั้งร่าง
“แม่ผอมลงไปตั้งเยอะ ใบหน้าก็ไม่มีสีเลือดเลย”