กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Novel Noises
บทที่ 7 สัญชาตญาณแห่งการเรียนรู้ พี่บีจอมเผด็จการ!
“แรงเริ่มจากสะโพก พลังส่งจากเอว ปราณทะลวงผ่านท่อนแขน กระบวนท่าบรรจบที่ปลายหมัด”
“อาวุธคือส่วนขยายของร่างกาย ต้องฝึกฝนจนมันกลายเป็นดั่งแขนขา พลังทะลวงถึงปราณโลหิต จิตผสานเป็นหนึ่งทั่วร่าง เช่นนี้จึงจะสามารถหยั่งรู้ถึงความวิเศษของวิชาต่อสู้ดั้งเดิมที่เรียกว่า 'คนและอาวุธรวมเป็นหนึ่ง' ได้”
ภายในลานฝึกซ้อม
เฉิงเหย่สืบเท้าสลับไปมาดั่งสายลม ปากก็พร่ำท่องเคล็ดวิชาที่หลิวปี้ถ่ายทอดให้ พลางตวัดดาบฟันอากาศฉับๆ
น่าเสียดายที่เพลงดาบอันน่าเกรงขามของหลิวปี้พอมาอยู่ในมือเขา นอกจากการเคลื่อนไหวที่ดูกว้างขวางขึ้นสักหน่อยแล้ว ท่าทางกลับดูคล้ายกับคนกำลังหั่นผักทำกับข้าวเสียมากกว่า ช่างอ่อนปวกเปียกและไร้ซึ่งการส่งผ่านเรี่ยวแรงใดๆ
ตึก!
ดาบสั้นฟันฉับลงบนหุ่นไม้เหล็ก ก่อนจะเด้งกระดอนออกไปด้านข้าง ทิ้งไว้เพียงรอยบิ่นตื้นๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น
“ความเลือดร้อนและสัญชาตญาณนักฆ่าของคนยุคปัจจุบัน ถูกการศึกษาแบบอารยชนขัดเกลาไปจนหมดสิ้นตั้งนานแล้ว ให้ไปเชือดไก่สักตัว ฉันยังต้องนั่งไถคลิปสั้นหาวิธีตั้งครึ่งค่อนวันถึงจะกล้าลงมือ แต่นี่กลับต้องมาจับดาบฟันคน...”
เฉิงเหย่อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า “ถ้าต้องพึ่งพาสัญชาตญาณการเรียนรู้ด้วยตัวเองล้วนๆ โดยไม่ทำตัวบ้าบิ่นล่ะก็ เกรงว่าต่อให้ฝึกสักครึ่งปีหรือปีหนึ่ง ฉันก็คงไม่มีความมั่นใจพอจะไปรับมือกับพวกร่างติดเชื้อระดับทั่วไปได้เลย”