กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Novel Noises
บทที่ 3 ไฟโกรธลุกโชน ช่องว่างทางพันธุกรรม!
“สารอาหารเหลวพวกนี้ความจริงแทบไม่มีสารอาหารอะไรหรอก ก็แค่เอาไว้หลอกกระเพาะไปวันๆ ถ้าเอ็งดื่มทุกวัน ไม่ช้าก็เร็วร่างกายได้อ่อนแอจนล้มป่วยแน่”
ลุงตงรับเหรียญมาห้าเหรียญพลางส่ายหน้า เขาหยิบเก้าอี้พับตัวเล็กออกมานั่งฝั่งตรงข้ามเฉิงเหย่
“พ่อของเอ็งก็ทิ้งสมบัติไว้ให้ไม่ใช่น้อย อีกอย่างตอนนี้เอ็งก็เป็นผู้ตรวจการแล้ว จำเป็นต้องมาทรมานตัวเองแบบนี้ด้วยเหรอ โรงอาหารเนื้อมื้อใหญ่ข้างๆ นี่ก็หอมฉุยยั่วน้ำลายจะตายไป”
“โรงอาหารเนื้อมื้อใหญ่เหรอครับ?”
เฉิงเหย่ตัวสั่นสะท้าน ความทรงจำอันเลวร้ายบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวทันที
ตอนที่เพิ่งทะลุมิติมาใหม่ๆ เขาเคยถูกชื่อร้านนี้หลอกให้เข้าไปจริงๆ แต่พอได้เห็นเมนู เขาก็วิ่งพุ่งพรวดออกมาโดยไม่ลังเลเลยแม้วินาทีเดียว
คำว่า ‘เนื้อใหญ่’ คือชื่อเรียกสุดแสนจะน่ารักน่าชังที่ชาวนครสุขสันต์ใช้เรียก ‘น้องแมลงสาบ’
เนื้อใหญ่พูนๆ จานถูกนำมาประกบเข้ากับลูกกวาดอัดแผ่น ได้ยินมาว่าตอนกัดเข้าไปนั้นกรุบกรอบมาก แถมน้ำยังแตกกระจายชุ่มฉ่ำสุดๆ!
แต่เฉิงเหย่ก็ยังคงยืนกรานปณิธานเดิมว่า หากยังไม่ถึงคอขาดบาดตายจริงๆ ของพรรค์นี้กินให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ หรือทางที่ดีคือไม่กินเลยจะดีกว่า