กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Novel Noises
บทที่ 2 ชามข้าวเหล็ก เครื่องรวบรวมอารยธรรม!
“ฉันเคยขอพรว่าอยากได้ชามข้าวเหล็กก็จริง แต่ไม่ได้บอกว่าอยากมาอยู่ที่แดนรกร้างนี่ซะหน่อย!”
ทะลุมิติมาได้ยังไงกัน?
ในงานเลี้ยงฉลองจบการศึกษาระดับปริญญาโทวัย 26 ปี ภายใต้การยุยงส่งเสริมของเพื่อนฝูง เฉิงเหย่ได้อธิษฐานขอพรแบบกึ่งล้อเล่นว่า อยากหางานที่รายได้ดีและเป็น ‘ชามข้าวเหล็ก’ ให้ได้เร็วๆ
ใครจะไปรู้ว่าพอตื่นขึ้นมา เขาจะทะลุมิติมายังนครหลบภัยกลางแดนรกร้างที่ชื่อว่า ‘นครสุขสันต์’ แห่งนี้เสียแล้ว
พ่อของเจ้าของร่างเดิมเคยเป็นผู้ตรวจการแห่งนครสุขสันต์ แต่ประสบเคราะห์ร้ายเสียชีวิตระหว่างปฏิบัติภารกิจภาคสนาม
ตามกฎระเบียบ เจ้าของร่างเดิมที่ใช้ชีวิตอยู่ในเขตเมืองชั้นในมาตั้งแต่เด็กจำต้องเดินออกจากกำแพงสูงเพื่อมาสืบทอดหน้าที่ของพ่อที่เขตกักกัน ทว่าเพียงแค่วันเดียวเท่านั้น เขากลับกินยาฆ่าตัวตายเพราะความหวาดกลัวขั้นสุด
รอจนกระทั่งเฉิงเหย่ฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ เขาก็กลายเป็นผู้สืบทอดรุ่นที่สามของตำแหน่ง ‘ผู้ตรวจการ’ ไปเสียแล้ว
ยังดีที่ตำแหน่งผู้ตรวจการนี้นับว่าเป็นชามข้าวเหล็กจริงๆ
ในช่วงคุ้มครองการฝึกงานสามเดือนซึ่งไม่ต้องออกไปปฏิบัติงานภาคสนาม ตราบใดที่ไม่รนหาที่ตาย อัตราการเสียชีวิตในหน้าที่ก็ยังถือว่าต่ำมาก