กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่ถิงเห็นฉิงเอ๋อร์เดินมาทางเขาแล้ว ดวงตากลมโค้งงอส่งยิ้มมาให้เขา ใบหน้าของเธอที่งดงามอยู่แล้วยิ่งเปล่งประกายสดใสจนใคร ๆ ก็อดมองไม่ได้ เขาเผลอยกมุมปากขึ้น ก้าวเท้าเร็วเข้าไปหาเซียวเข่อฉิง
เซียวเข่อฉิงควงแขนผู้ชายคนนั้นแล้วพูดว่า “วันนี้คุณจะไปกินข้าวที่บ้านไหน”
ลู่ถิงมองเธอที่ควงแขนเขาไว้ อดยิ้มออกมาไม่ได้ “ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น”
เซียวจวิ้นเจี๋ยที่นั่งอยู่บนรถหันไปมองลู่ถิง เขาไม่เห็นรถจักรยานยนต์หรือไง เอาแต่คุยกับเธอจนไม่สนใจอย่างอื่น
ลู่ถิงกระซิบข้างหูเซียวเข่อฉิง “คิดถึงฉันไหม”
เซียวเข่อฉิงถลึงตามองลู่ถิง แล้วพูดเบา ๆ “พี่ชายฉันยังอยู่เลยนะ คุณหน้าด้านได้ แต่ฉันทำไม่ได้หรอก”