กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เธอเงยตามองผู้ชมใต้เวทีแล้วพูดว่า “เพลงนี้ชื่อว่า วีรชนเดียวดาย”
พอเธอพูดจบ ท่วงทำนองที่ลื่นไหลไพเราะก็ดังขึ้น
ล้วนกล้าหาญ
บาดแผลบนหน้าผากของเธอ ความแตกต่างของเธอ ความผิดที่เธอก่อ
ไม่จำเป็นต้องซ่อนไว้
ตุ๊กตาที่เก่าคร่ำของเธอ หน้ากากของเธอ ตัวตนของเธอ
เซียวเข่อฉิงยิ่งเล่นยิ่งจดจ่อ ร่างกายก็ขยับตามจังหวะเล็กน้อย ราวกับเธอและเปียโนได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
ใครว่าคนที่เปื้อนโคลนทั้งตัวไม่ใช่วีรชน พอร้องประโยคนี้ออกมา ผู้ชมก็ถูกอารมณ์ของเซียวเข่อฉิงส่งผ่านไปถึง
ลู่ถิงถูกเธอทำให้ตะลึงครั้งแล้วครั้งเล่า
เซี่ยชุนเซียงไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เปียโนที่เธอเล่นยอดเยี่ยมกว่าเอ้อหูมากนัก เสียงร้องและเพลงก็ยังซาบซึ้งกินใจอย่างยิ่ง