กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มันคือบทเพลงที่เศร้าสร้อย ท่วงท่าฝีมือของเธอช่ำชอง ระดับเสียงแม่นยำ
เซียวเข่อฉิงคิดว่าไม่มีเสียงเอ้อหูใดที่สีแล้วคนจะไม่ร้องไห้ แต่ในความรู้สึกของเธอ มันกลับไร้ภาพจำ ไม่ได้เข้าถึงก้นบึ้งหัวใจของผู้คน ทั้งยังสัมผัสไม่ได้ถึงความโศกเศร้า แล้วจะเรียกน้ำตาได้อย่างไร
เธอกวาดตามองไปยังผู้ชมในงาน ยังคงมีคนไม่น้อยที่เคลิบเคลิ้มไปกับมัน แต่ตัวเธอไม่ได้ถูกกระทบเลยแม้แต่น้อย
ในที่สุดเมื่อโน้ตตัวสุดท้ายสิ้นสุดลง ทั่วทั้งสนามก็พลันดังระงมไปด้วยเสียงปรบมือ
เซียวเข่อฉิงมองดูเซี่ยชุนเซียงเดินลงมาจากเวที ทั้งสองสบตากัน เซี่ยชุนเซียงเผยรอยยิ้มกระหยิ่มใจออกมา
ส่วนเหล่าผู้ชมที่นั่งอยู่ด้านล่างเวทีต่างรู้สึกว่าเซี่ยชุนเซียงสีได้ดีจริง ๆ ยังต้องแข่งอีกเหรอ? เซียวเข่อฉิงแพ้แน่นอน