กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่ลู่ ฉันรู้สึกจริง ๆ นะว่านายทำงานเก่งมาก ไม่ได้พูดโกหกเลย”
เซียวเข่อฉิงพบว่าแค่เธอเอ่ยชมเขา ความเร็วของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอชมเขาอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียวราวกับค้นพบทวีปใหม่ ถ้อยคำไพเราะพรั่งพรูออกมาไม่หยุดหย่อนประหนึ่งแจกฟรี
ลู่ถิงจ้องมองเซียวเข่อฉิงด้วยสายตาคมกริบดั่งคบเพลิงพลางเอ่ยขึ้น “ขุดดิน? ล่าเนื้อสัตว์ป่า? ทำเพิงพักแค่นี้ก็เก่งแล้วเหรอ ถ้าอย่างนั้นเธอก็ยังไม่เคยเห็นจุดที่ฉันเก่งจริง ๆ หรอก”
ลู่ถิงครุ่นคิดไปมาแล้วเอ่ยต่อ “อืม ฉันมีอีกหลายด้านเลยที่เก่งมาก วันหน้าเธอก็จะรู้เอง ยิ่งเธอรู้จักฉัน เธอก็จะยิ่งรู้สึกว่าจุดเด่นของฉันมีมากกว่าเดิมอีก แล้วเธอยังจะต้องพิจารณาอะไรอีกล่ะ คนยอดเยี่ยมขนาดนี้จะไปหาที่ไหนได้”