เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่ถิงค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกจากกลีบปากนุ่มและอุ่นของเซียวเข่อฉิงอย่างช้า ๆ ราวกับไม่อยากจากไป หน้าผากของเขาแนบกับหน้าผากของเธอ
เซียวเข่อฉิงมองแววตาของเขาที่ร้อนแรงจนแทบจะเผาเธอให้ไหม้ ลมหายใจที่ริมฝีปากยังคงหอบถี่และยังไม่สงบลงอย่างสมบูรณ์
เธอออกแรงผลักชายหนุ่มอีกครั้ง พยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดของเขา แต่เห็นได้ชัดว่ากำลังของลู่ถิงมากกว่าเธอมาก
ในที่สุดเธอทำได้เพียงเบะปาก พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งงอนว่า “นายนี่มันเจ้าสารเลว” พูดจบเธอก็ก้มหน้าลง พยายามปกปิดแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง
แต่ทว่า เมื่อเธอเหลือบไปเห็นโดยไม่ตั้งใจว่าลู่ถิงตั้งเต็นท์น้อยขึ้นมาแล้ว ในชั่วพริบตา ใบหน้าของเธอแดงราวกับจะหยดเลือด แผ่ไปจนถึงโคนหู “นาย...นายมันอันธพาล”
เซียวเข่อฉิงหันหลังให้เขาชั่วพริบตา