กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวเข่อฉิงเรอออกมาครั้งหนึ่ง อดทนต่อความรู้สึกอิ่มแน่นไว้อย่างยากลำบาก เคี้ยวข้าวในปากไปอย่างฝืด ๆ
ลู่ถิงเห็นเซียวเข่อฉิงดูผิดปกติไป “เป็นอะไรไป?”
เซียวเข่อฉิงเม้มปาก “กินอิ่มแล้ว กินต่อไม่ค่อยไหว”
ลู่ถิงรู้ปริมาณข้าวที่เธอกินดี แถมยังดื่มซุปไป 2 ชาม “ให้ฉันเถอะ!”
เห็นเซียวเข่อฉิงไม่ตอบสนอง ลู่ถิงก็คว้าชามในมือเธอไปโดยตรง เทลงในชามของตัวเอง
เริ่มกินข้าวที่เธอกินเหลือ
เซียวเข่อฉิงตกใจจนไม่รู้จะพูดอะไรกัน ความคิดในใจพัดวุ่นวายไปหมด
ทำไมเขาต้องกินข้าวที่เธอกินเหลือด้วย เขาไม่รังเกียจหรือ? มีน้ำลายของฉันติดอยู่ด้วยนะ