บทที่ 95: เป็นผู้เล่นหน้าใหม่ที่ขี้โมโหกันจริงๆ

บทที่ 95: เป็นผู้เล่นหน้าใหม่ที่ขี้โมโหกันจริงๆ

ทันทีที่เดินออกจากสุสาน ฉวี่ถานเฟิงก็เปิดฉากฟัดเหวี่ยงกับฟางซื่อเทียนและจู้เป่ยจนพันกันเป็นก้อน

เฉินเยี่ยนมองอยู่ข้างๆ พลางอดสงสัยไม่ได้

ฟางซื่อเทียนกับจู้เป่ยพูดอะไรถึงทำให้ฉวี่ถานเฟิงโมโหจนปลุกทักษะขึ้นมาได้?

ขณะที่เฉินเยี่ยนกำลังสงสัย จู่ๆ ก็พบว่าผู้เล่นทุกคนในทีมกำลังมองมาที่เขา แม้แต่สามคนที่กำลังชุลมุนกันอยู่ก็หยุดมือ

เฉินเยี่ยน: “?”

เฉินเยี่ยนถามว่า “มองฉันทำไม? ฉันทำอะไรผิดอีกล่ะ?”

เหลิ่งปิ่งสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบว่า “นายไม่ได้ทำอะไรผิด”

พวกเขาเองก็หาวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ได้ จึงไม่มีเหตุผลจะบอกว่าอู้เซิงทำผิด