กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 16: เขาตายแล้ว ทุกคนไม่ควรดีใจกันเหรอ?
ฉินปี้ร้องไห้น้ำตาไหลพราก “ฮือๆ ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว—”
ครูหัวล้านที่รีบมาถึงเหงื่อท่วมตัว รีบเกลี้ยกล่อมว่า “นักเรียน! นักเรียน! ใจเย็นก่อน!”
ฉินปี้ยังคงร้องไห้โฮ “มีชีวิตอยู่ต่อไปจะมีความหมายอะไร—”
ครูอีกคนที่เพิ่งมาถึงแย้งว่า “ต้องมีความหมายอยู่แล้ว!”
“ลองคิดถึงพ่อแม่สิ!”
“ฉันเป็นเด็กกำพร้า”
“เอ่อ... งั้นคิดถึงเพื่อนสิ!”
“ไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับฉัน ฮือๆ—”
“ถะ... ถ้างั้นคิดถึงคนรักสิ!”