ตอนที่ 293 ทะเลทราย ตูเฉิง

ตอนที่ 293 ทะเลทราย ตูเฉิง

ท้องฟ้าแถบเป่ยเจียงดูต่ำมาก เมฆฝนกดทับอยู่บนสันเขา เหมือนผ้านวมเก่าที่ซักมานับครั้งไม่ถ้วน สีขาวอมเทาแถมยังดูมอมแมม

ซูเนี่ยนยืนอยู่บนเนินเตี้ยแห่งหนึ่ง เม็ดฝนไหลรินลงมาตามชุดกันฝน ไหลมารวมกันเป็นร่องน้ำเล็กๆ ใต้เท้า แล้วคดเคี้ยวไหลลงสู่ที่ต่ำ

เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็มองไม่เห็นขอบเขตสิ้นสุด

ทะเลทรายกูร์บันทุงกุต ทะเลทรายที่ใหญ่เป็นอันดับสองของหัวกั๋ว มีพื้นที่ราวสี่หมื่นแปดพันแปดร้อยตารางกิโลเมตร

เธอพยายามนึกภาพในหัวเพื่อแปลงตัวเลขนี้ออกมาเป็นรูปทรงที่จับต้องได้

เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่กว้างยาวด้านละกว่าสองร้อยกิโลเมตร ระยะทางพอๆ กับจากฐานจินเฉิงไปถึงฐานหางเฉิง ขับรถต้องใช้เวลาตั้งหลายชั่วโมง