ตอนที่ 115 แล้วทำไมถึงไม่อยากล่ะ

ตอนที่ 115 แล้วทำไมถึงไม่อยากล่ะ

ซูเนี่ยนพยักหน้า ก่อนจะหยิบของบางส่วนที่ได้มาในวันนี้ออกจากมิติติดตัว—

มีตลับลูกปืนซีลปิดสนิทหลายลัง กาวอุตสาหกรรมที่ยังไม่ได้เปิดใช้อีกสองถัง แล้วก็แผ่นกระจกชนิดพิเศษสิบกว่าแผ่น

ข้าวของถูกวางเรียงเป็นระเบียบบนเคาน์เตอร์ สะท้อนแสงไฟเป็นประกายโลหะเย็นเฉียบ

ซูเนี่ยนยังคงหยิบออกมาเรื่อย ๆ ส่วนเจ้าหน้าที่ก็ตรวจนับ ตรวจสอบสภาพ และคีย์ข้อมูลเข้าระบบอย่างชำนาญ

เครื่องสแกนส่งเสียงดังติ๊ด ๆ ตัวเลขบนจอแสงวิ่งรัวเป็นแถบ

ไม่นานของก็เต็มโกดังไปหนึ่งหลัง

ดูเหมือนเธอจะรู้สึกว่าพอสมควรแล้ว

แต้มผลงานสุดท้ายหยุดอยู่ที่ หนึ่งล้านสองแสนเจ็ดหมื่นสี่พันแต้ม

“หัวหน้าซู ทั้งหมดหนึ่งล้านสองแสนเจ็ดหมื่นสี่พันแต้มครับ” เจ้าหน้าที่เงยหน้าขึ้น “จะให้โอนเข้าบัญชีของคุณทั้งหมดเลยไหมครับ”