กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 103 เจียงฉีคนหน้าหนา
ที่จริง มันก็ไม่ได้เตลิดเปิดเปิงขนาดนั้น
พอตกบ่าย ทุกอย่างก็สงบลงตั้งนานแล้ว
ติดแค่ใครบางคนหน้าบาง ความเคอะเขินยังไม่จางหาย เลยยังไม่กล้าพอจะลงไปเจอหน้าทุกคนข้างล่าง
เจียงฉีเลยตามใจเธอ คิดว่ารอให้เธอทำใจได้ถึงเช้าวันพรุ่งนี้ก็ดีเหมือนกัน
ใครจะไปคิดว่าพอผัดผ่อนไปเรื่อยๆ มันจะลากยาวมาจนสายโด่งอีกรอบ
---
เที่ยงของอีกวัน แสงแดดลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ทาบเป็นแถบแสงสว่างจ้าลงบนกองผ้าห่มที่ยับยู่ยี่
ซูเนี่ยนค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ความเมื่อยล้าอ่อนเพลียแล่นพล่านไปทั่วร่างเหมือนระลอกคลื่น ความทรงจำของเมื่อคืนก็ย้อนกลับเข้ามาในหัวพร้อมๆ กัน
เธอหันหน้าไปมองเจียงฉีที่กำลังนอนจ้องเธออยู่ข้างๆ อารมณ์ผสมปนเปทั้งเขินทั้งอายทั้งหวานซึ้งตีตื้นขึ้นมาในอก จนทนไม่ไหว ต้องยื่นมือไปหยิกแขนเขาแรงๆ ทีหนึ่ง