บทที่ 298

บทที่ 298

"ซีเอ๋อร์ เจ้าคือยาของข้า เป็นยาชั้นดีของข้า สามารถรักษาอาการป่วยของข้าได้ดีที่สุด!"

"โรคคิดถึงของข้าเองหนา!!!" ห้าขั้นกึ่งอริยะถูกจู้หรงสังหารสิ้นแล้ว ดาวทานหลางก็ถูกทำลายลงแล้ว ไท่อีไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น นัยน์ตาทอประกายหวานล้ำ ความลึกซึ้งดั่งท้องทะเล

"ข้าให้แม่เจ้าเถอะสิ ไท่อี เจ้าอยากตายนักหรือไง!"

"ดาวทานหลางก็ไม่เหลือแล้ว เจ้ามาทำตัวเพ้อเจ้ออะไรอยู่ตรงนี้เล่า"

"สมองของเจ้าถูกลาเตะหรืออย่างไร"

ฝูซีสมองช็อตไปเสียแล้ว แทบไม่เข้าใจเลยว่าทำไมฝูซีที่เป็นคนบ้าสงครามจู่ ๆ ถึงได้เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

ใบหน้าแดงเรื่อ ดวงตาระยิบระยับดั่งดอกท้อ

แทบจะเอาคำว่าเพ้อเจ้อสลักไว้บนหน้าผากอยู่แล้ว

แถมยัง!