บทที่ 198

บทที่ 198

รอยยิ้มมุมปากนี้ ต่อให้พยายามกดลงอย่างไรก็กดไม่ลงจริง ๆ

บนใบหน้าของโจวหยานที่ดูคล้ายสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

เขาแสร้งทำเป็นท่าทางครุ่นคิด นานเสียจนไม่ยอมเอ่ยคำใด

แท้จริงแล้วเป็นการจงใจทำตัวลึกลับ เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตนเองเท่านั้น

ยามแรกพบ หลัวโหวเรียกขานโจวหยานว่าสหายเก่า ตามมาด้วยสหายรักโจวหยาน และสุดท้ายคือสหายวิถีโจวหยาน

สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ใช่แค่เพียงคำเรียกขาน แต่เป็นการแปรเปลี่ยนของสถานะต่างหาก

มันเป็นตัวแทนแสดงถึงความสำคัญที่หลัวโหวมีต่อโจวหยาน

เจ้าแห่งพิภพมารสวรรค์ เจ้าแห่งหมื่นมารในหงฮวง บรรพจารย์วิถีมาร ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยทัดเทียมกับหงจวิน

ต่อให้โจวหยานจะไม่อาจล่วงรู้ขอบเขตพลังของหลัวโหว แต่ในฐานะเจ้าแห่งหนึ่งโลกที่กุมอำนาจเหนือมหาโลกธาตุและเหล่ามารนับไม่ถ้วน