บทที่ 196

บทที่ 196

ยามมองไปยังดินแดนอันสว่างไสวเบื้องล่างเขาพระสุเมรุ จิตใจของโจวหยานพลันสั่นสะท้านวูบ เรื่องราวบางอย่างที่เดิมทีไม่กระจ่างแจ้งพลันกระจ่างชัดขึ้นมาในพริบตา

เหตุใดโลกในแดนประจิมที่ยากจนและเสื่อมโทรม จึงสามารถกำเนิดอริยะอย่างเจียอิ่นและจุ่นถีขึ้นมาได้เล่า?

แถมอริยะทั้งสองนี้ยังไม่ใช่คนธรรมดา

ไม่เพียงแต่สลัดตัวหลุดพ้นจากสำนัก ตั้งศาสนาพุทธขึ้นมาทัดเทียมกับสำนักเสวียนเหมิน จนทำให้วาสนาบารมีของสำนักเสวียนเหมินเสียหายอย่างหนัก แต่บรรพจารย์วิถีหงจวินในฐานะประมุขแห่งสำนักเสวียนเหมิน กลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลยแม้แต่น้อย

นี่ถือเป็นการนอกรีตทรยศต่อวิถี ตามหลักการแล้วหงจวินจะมีใจยินยอมอดทนได้อย่างไร การลงมือจัดการลงโทษคนทั้งสองด้วยตนเองจึงจะเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล

ทว่ากลับกัน คนทั้งสองไม่เพียงแต่ไม่ถูกลงทัณฑ์ แต่ยังสามารถตั้งพุทธศาสนาเพื่อโปรดเวไนยสัตว์ได้อย่างราบรื่น ภายหลังยังรุ่งโรจน์ยิ่งใหญ่ขึ้นมาบนโลกหล้า

เหยียบย่ำสำนักเสวียนเหมินลงใต้ฝ่าเท้า