บทที่ 191

บทที่ 191

เมื่อเสียงของโจวหยานเอ่ยจบ แววตาของจุ่นถีก็หรี่ลงเล็กน้อย เผยแววประหลาดใจออกมาก่อนจะกลับคืนสู่สภาพเดิมในพริบตา

แม้จะรวดเร็วเพียงใด แต่ก็ไม่อาจหลุดรอดจากสายตาของโจวหยานไปได้

จุ่นถีแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจแล้วโบกมือ ดวงตากลอกกลิ้งไม่กล้าสบตาคู่งามล้ำลึกของโจวหยาน

จุ่นถีโบกมือติดต่อกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูปลอมเสียเหลือเกิน

"ให้ตายสิ สหายวิถีโจวหยานคงจะคิดมากไปเองกระมัง ที่ไหนจะมีผู้อื่นกันเล่า ก็มีเพียงข้ากับศิษย์พี่สองคนเท่านั้นที่เชิญสหายวิถีมาต่างหาก!"

โจวหยานมองดูการแสดงอันแยบยลของจุ่นถี นึกสนุกขึ้นมาในใจ ไม่ต้องพูดเลยว่าให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดูลิงโลดเต้นอยู่ไม่น้อย

โจวหยานอมยิ้มบางเบา มองดูการแสดงของจุ่นถี ปล่อยให้อีกฝ่ายผลาญน้ำลายจนสิ้นเปลือง แต่ตนกลับเอาแต่ยืนชมทิวทัศน์เบื้องล่างเขาพระสุเมรุ ทางขึ้นเขาแม้แต่ก้าวเดียวก็ไม่ยอมเหยียบ

อยากจะแสร้งทำเป็นนักใช่ไหม

เช่นนั้นก็แสร้งทำต่อไปเถอะ