บทที่ 156

บทที่ 156

โจวหยานและบรรพอูทั้งสิบสองได้เห็นพลังของหัวใจผานกู่เข้าเต็มตา ต่างก็ตะลึงงันจนอ้าปากค้าง ยอมจำนนด้วยความจริงใจในคราเดียว

ในใจเลิกต่อต้านท่านพ่อบุญธรรมที่มีเพียงจิตสำนึกสายนี้แล้ว ความเจ็บปวดจากการถูกหวดเมื่อครู่ถูกลืมเลือนไปจนหมดสิ้น ทั้งยังยอมรับท่านพ่อบุญธรรมผู้นี้จากใจจริง

ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ

ต่อสู้ก็สู้ไม่ได้ การใช้แส้เส้นนี้ฟาดลงมาทำลายความว่างเปล่า แม้แต่พลังงานฟ้าดินที่อัดแน่นอยู่ในความว่างเปล่าก็ยังสลายกลายเป็นความว่างเปล่า พลังทำลายล้างโลกเช่นนี้ แม้แต่โจวหยานผู้เป็นรองอริยะก็ยังทำไม่ได้

พลังทำลายล้างที่บริสุทธิ์เช่นนี้ โจวหยานและบรรพอูทั้งสิบสองคุ้นเคยเป็นอย่างดี ยามที่สิบสามคนพึ่งพา"มหาค่ายกลเทพสังหารตูเทียนสิบสอง"เพื่อหลอมรวมเป็นร่างจริงผานกู่