บทที่ 155

บทที่ 155

"ท่านพ่อบุญธรรม บิดาบุญธรรมอะไรกัน?"

โจวหยานงุนงงไปแล้ว

ตี้เจียงและบรรพอูทั้งสิบสองเองก็งุนงงเช่นกัน มีเพียงเจ้ากงกงผู้นี้ที่มีสีหน้าตื่นเต้นดีใจราวกับถอดพิมพ์เดียวกับจู้หรงไม่มีผิดเพี้ยน

กงกงหัวเราะแหะ ๆ แล้วรับคำต่อ

"ที่จู้หรงหมายถึงก็คือ หัวใจของเทพบิดามีชีวิตชีวาขึ้นมาแล้ว แม้ว่าจะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตจริงๆ แต่ว่าก็ก่อเกิดจิตสำนึกขึ้นมาแล้วนะสิ!"

"นี่คือหัวใจของเทพบิดาเชียวนะ!"

"ต่อให้ไม่ใช่เทพบิดา แต่ก็คือเทพบิดาเช่นกัน ข้ารู้สึกว่าที่จู้หรงพูดมีเหตุผล จะเรียกว่าท่านพ่อบุญธรรมก็ย่อมได้ บิดาบุญธรรมก็ถูกต้อง!"

โจวหยานรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริงๆ เรื่องนี้มันเป็นมาอย่างไรกัน ไฉนจู่ๆ ถึงได้มีพ่อบุญธรรมหรือบิดาบุญธรรมโผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่าได้เล่า