บทที่ 150

บทที่ 150

เจิ้นหยวนจื่อฝืนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะมองไปยังโจวหยาน

"พี่ใหญ่ไม่ต้องไปใส่ใจคนเกียจคร้านผู้นี้ เจ้าบ้านี่รู้อยู่แล้วว่าอาศัยบุญบารมีของพี่ใหญ่!"

หงอวิ๋นเห็นเจิ้นหยวนจื่อกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ยอมขึ้นมาทันที

"เฮ้อ พี่รอง เจ้าจะกล่าวเช่นนี้ไม่ได้นะ พี่ใหญ่ไร้เทียมทานในใต้หล้า เจ้าเองก็อาศัยบุญบารมีของเขาไม่ใช่หรือ!"

กล่าวจบก็หันไปมองโจวหยานด้วยสีหน้าประจบประแจงอีกครั้ง

"พี่ใหญ่พยายามเข้านะ ข้าเอาใจช่วยท่าน พวกเราจะสามารถท่องเที่ยวไปในโลกได้อย่างอิสระ ไม่มีใครกล้ารังแกหรือไม่ ก็ต้องฝากไว้ที่พี่ใหญ่แล้ว!"

โจวหยานถึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น!

เขาตบไหล่หงอวิ๋นเบา ๆ พร้อมกับสัมผัสได้ว่าแม้หงอวิ๋นจะมีเจตนาพึ่งพิงตนอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่แล้วคือความดีใจที่เห็นตนได้รับวาสนาและยิ่งแข็งแกร่งขึ้นต่างหาก

อีกอย่างเมื่อพูดถึงพี่น้องกันแล้ว เมื่อตนแข็งแกร่งขึ้น ย่อมไม่ยอมให้คนอื่นมารังแกอย่างแน่นอน