บทที่ 120

บทที่ 120

"ญาติผู้พี่?"

จู๋หลงชะงักไป มองโจวหยานที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มอย่างเหม่อลอย คล้ายยังไม่ทันตั้งตัว "นี่คือคำเรียกอันใดกัน?"

ส่วนบรรพอูทั้งสิบสองก็ชะงักไปเช่นกัน หันไปมองโจวหยาน จากนั้นจึงมองจู๋หลงพร้อมกัน แววตาส่องประกายกล้าคล้ายเข้าใจบางอย่าง

ส่วนเจ้าจู้หรงนั้นฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที เสียงหัวเราะช่างองอาจยิ่งนัก มันเดินตรงเข้าไปหาจู๋หลง เรือนผมสีแดงเพลิงปลิวไสว ดวงตากลมโตดุจลูกกระดิ่งทองเหลืองจ้องสำรวจจู๋หลงขึ้นลงไม่วางตา แววตาวาววับ

ส่วนกงกงผู้เป็นคู่หูสีครามก็อยู่ไม่สุขเช่นกัน ราวกับกลัวว่าจะไม่มีโอกาส รีบร้อนก้าวเข้าไปด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นและจ้องมองจู๋หลงเช่นเดียวกัน

จู๋หลงนับว่าเป็นผู้บรรลุตั้งแต่ยุคบรรพกาล ความนิ่งสงบย่อมไม่ต้องพูดถึง แต่เมื่อถูกจู้หรงและกงกง สองบรรพอูสีฟ้าและสีแดงจ้องมองราวกับเป็นของจัดแสดง