บทที่ 108

บทที่ 108

ร่างจริงผานกู่ก้าวเดินออกมา แสงโกลาหลที่ปกคลุมทั่วร่างและกลิ่นอายอันทรงพลังหาได้ด้อยไปกว่าอริยะเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นระฆังโกลาหลยังเป็นสมบัติวิเศษแห่งการบุกเบิกฟ้าดินของมหาเทพผานกู่

เมื่ออยู่ภายใต้การควบคุมของร่างจริงผานกู่ ย่อมสามารถแสดงอานุภาพสูงสุดออกมาได้ ก่อนหน้านี้มหาค่ายกลดวงดาวรอบฟ้าที่เผ่าอสูรจัดตั้งขึ้นนับเป็นค่ายกลระดับสุดยอดแห่งหงฮวง

คู่คี่สูสีกับมหาค่ายกลเทพสังหารตูเทียนสิบสองของเผ่าอู ทว่ายามที่ร่างจริงผานกู่ควบคุมระฆังโกลาหล กลับใช้การโจมตีเพียงครั้งเดียวเพื่อทำลายมหาค่ายกลดวงดาวรอบฟ้าลงได้

ส่วนทางด้านซานชิงที่อยู่บนเขาคุนหลุน ในเวลานี้ทั้งสามยืนอยู่สามทิศทาง กลิ่นอายล้ำลึกพลุ่งพล่านขึ้น ร่างจำแลงขนาดมหึมาเลือนรางที่ปกคลุมไปด้วยประกายแสงวิญญาณปรากฏขึ้น ๆ หาย ๆ โอบล้อมทั้งสามคนเอาไว้ภายใน

ขณะเดียวกันดวงตาทั้งสองข้างของร่างจำแลงเลือนรางนั้นก็ทอประกายแสงวิญญาณวับวาว ตรวจสอบไปยังร่างจริงผานกู่ที่ปรากฏขึ้นเหนือเก้าสวรรค์

เสียงอันราบเรียบของไท่ซ่างดังขึ้นในฉับพลัน