บทที่ 104

บทที่ 104

ในเวลานี้ มหาอำนาจไร้ขอบเขตทั่วหงฮวงต่างพากันจับจ้องไปยังเบื้องบนของนพสวรรค์

เมื่อเสียงของโจวหยานเอ่ยขึ้น บรรพจารย์วิถีหงจวินก็ชะงักไปวูบหนึ่ง ตี้จุนและเหล่าเผ่าอสูรจำนวนนับไม่ถ้วนต่างก็ชะงักงัน เช่นเดียวกับมหาอำนาจมากมายที่เฝ้ามองอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ล้วนตกตะลึงงันไปตาม ๆ กัน

คำว่าช่วยบรรพจารย์วิถีลงทัณฑ์คนชั่วหมายความว่าอย่างไรกัน?

เผ่าอสูรล้มตายเป็นจำนวนมาก มิใช่ผู้เสียหายหรอกหรือ ต่อให้ในนั้นจะมีผู้มีความผิดอยู่บ้าง ก็เป็นเพราะความดื้อรั้นดึงดันของตี้จุนฝ่ายเดียว ที่มีความผิดอยู่บ้างเล็กน้อยเท่านั้น

อีกทั้งยังมีเผ่าอูที่ใช้อำนาจกดดันเข้าใส่ ดูคล้ายกับการใช้อำนาจบาทใหญ่รังแกผู้อื่น

ทว่าเผ่าอสูรอย่างไรก็ไม่สามารถนับเป็นคนชั่วได้กระมัง?

ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกว่าเผ่าอูออกมาส่งเสียงเพื่อเหล่าอสูรผู้ดับสูญจำนวนมาก และร่วมพิพากษาตี้จุนในฐานะประมุขแห่งเผ่าอสูร นึกว่าเผ่าอูยังถือว่ามีใจเมตตาโอบอ้อมอารีเสียอีก

ยามนี้ เมื่อเผ่าอสูรกลายเป็นคนชั่วขึ้นมา พวกมันก็มึนงงไปชั่วขณะ ตามมาด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างไร้ขอบเขต