บทที่ 103

บทที่ 103

ภายในร่างจริงผานกู่ โจวหยานยืนอยู่บนแท่นหินแห่งค่ายกล อาศัยมหาค่ายกลเทพสังหารตูเทียนสิบสองที่บรรพอูทั้งสิบสามร่วมกันจัดตั้งขึ้น ควบแน่นเป็นร่างจริงผานกู่ พร้อมทั้งถือครองสมบัติวิเศษแห่งผานกู่

ร่างจริงผานกู่คู่ควรกับสมบัติวิเศษแห่งผานกู่ยิ่งนัก ภายใต้สายตาที่ตื่นตระหนกของเหล่าเผ่าอสูรนับไม่ถ้วน "ระฆังโกลาหล" ได้แผ่ซ่านอานุภาพที่แท้จริงของสมบัติวิเศษเปิดฟ้าแห่งผานกู่

เพียงการโจมตีคราเดียว ก็ซัดไพ่ตายของเผ่าอสูรและความมั่นใจเพียงน้อยนิดที่เหลืออยู่ของตี้จุนให้แหลกละเอียด จนถึงกับเกิดฝนแสงดาวโปรยปรายลงมา

เหล่าเผ่าอสูรจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ภายในค่ายกลต่างล้มตายและบาดเจ็บ ร่วงหล่นจากความว่างเปล่าลงมา

และเมื่อเสียงระฆังดังขึ้นอีกครา ก็ตรึงร่างของเหล่าเผ่าอสูรนับไม่ถ้วนให้หยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ

สิ่งใดเรียกว่าเราเป็นปลาเนื้อ ส่วนอีกฝ่ายเป็นเขียงและมีด ยามนี้เผ่าอสูรก็คือปลาเนื้อ ส่วนเผ่าอูคือเขียงและมีดนั่นเอง