บทที่ 98

บทที่ 98

หนี่วาประทับนั่งอยู่บนแท่นเมฆ แววตานิ่งสงบดุจน้ำในบึง ยอมรับการคารวะจากทุกคนโดยไม่มีความไหวติงใด ๆ ในดวงตาแม้แต่น้อย

นางทำราวกับไม่ได้ยินคำกล่าวของตี้จุนและไม่มีการตอบสนองใด ๆ ทั้งสิ้น

เหล่าคนจากเผ่าอสูรตกอยู่ในบรรยากาศอันน่ากระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที

ในแววตาดำมืดของตี้จุนฉายแววขื่นขมขึ้นมาวูบหนึ่ง เขารำพึงในใจว่าหนี่วาผู้นี้ช่างผูกใจเจ็บเสียจริง ก่อนหน้านี้ที่เหล่าเผ่าอสูรไม่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ แม้จะรู้ว่าไม่ถูกต้อง แต่พวกเขาก็ต่างหวาดกลัวความน่าเกรงขามของเหล่าบรรพอู

ในเวลานั้นบรรพอูทั้งสิบสามรวมตัวกัน แม้แต่ซานชิงยังต้องก้มหัวให้ นับประสาอะไรกับเผ่าอสูรเล่า ภายใต้สถานการณ์อันกดดันเช่นนั้น เผ่าอสูรไหนเลยจะกล้าออกหน้า

แต่เพราะเหตุดลใจนี้จึงไปล่วงเกินจนหนี่วาผูกใจเจ็บ

บัดนี้หนี่วาบรรลุเป็นอริยะแล้ว นางคือผู้หนุนหลังของเผ่าอสูรเชียวนะ หัวใจของตี้จุนจึงยิ่งขื่นขมหนักขึ้นไปอีก ทั้งยังมีความนึกเสียดายอยู่ไม่น้อย