บทที่ 92

บทที่ 92

โจวหยานนิ่งงันไปทั้งตัว

"ไฉนตำแหน่งพระบิดาจึงตกลงมาอยู่บนหัวของตนได้เล่า"

ตนเองเป็นเพียงแค่การยืมเทพศาสตราแห่งการสร้างสรรค์ อีกทั้งยังชี้แนะหนทางแก่หนี่วา รากฐานการกำเนิดของสรรพชีวิต โดยไม่ได้มอบแก่นแท้โลหิตเสียหน่อย

เผ่ามนุษย์กับตนก็มีเพียงกรรมต่อกัน และตนก็ได้รับส่วนแบ่งวาสนาบารมีมาส่วนหนึ่งเท่านั้น ฉายาพระบิดานี้ ช่างเหนือความคาดหมายของโจวหยานเสียจริง

ในเวลานี้ หนี่วาผู้บรรลุเป็นอริยะไปแล้ว ย่องชำเลืองมองโจวหยานแวบหนึ่ง เมื่อเห็นท่าทางนิ่งงันเช่นนั้น จึงถลึงตาใส่ด้วยความหมั่นไส้ทันที ทว่าความเขินอายบนใบหน้ายังคงไม่จางหาย แววตากลอกกลิ้งเล็กน้อย ก้มหน้าลงโดยไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

เพียงแต่ยามที่มองไปยังโจวหยานกลับแฝงไว้ด้วยความสงสัยเล็กน้อย

"ไอ้คนชั่วผู้นี้ ต่อให้ไม่รังแกผู้อื่น เมื่อมองดูเช่นนี้แล้วก็ถือว่าไม่ได้ดูน่าเกลียดอันใด"

"เพียงแต่ ไฉนใจของข้าจึง...."