บทที่ 70

บทที่ 70

เสียงหัวเราะเจือด้วยความเย้ยหยันอย่างชัดเจน ใครฟังก็ย่อมออก

คนปากร้ายเช่นนี้ย่อมหนีไม่พ้นจู้หรง คนอื่น ๆ พากันหันมองตาม ทันใดนั้นใบหน้าที่ดำคล้ำอยู่แล้วของตี้จุนก็แปรเปลี่ยนเป็นถมึงทึงในพริบตา เขามองจู้หรงราวกับภูตผีร้ายที่จ้องจะกลืนกินเนื้อคน

แววตาดุจดั่งโลหิตสาดส่องไปทั่วบริเวณ

แม้ความหมายของจู้หรงจะไม่ชัดเจนนัก ทว่ายามนี้ตี้จุนกลับกลายเป็นคนที่มีความรู้สึกไวต่อเรื่องเช่นนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ขอเพียงมีผู้ใดแสดงท่าทีเย้ยหยันขึ้นมา เขาก็จะรู้สึกได้ในทันทีโดยสัญชาตญาณว่าผู้อื่นกำลังหัวเยาะความไร้สมรรถภาพของตน ราวกับว่าจุดนี้ได้กลายเป็นฝันร้ายของเขาไปเสียแล้ว

ตี้จุนกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมา ไท่อีรีบเข้ามาขวางไว้พลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"พี่ชาย ที่นี่คือสำนักของอริยะ จะไร้มารยาทไม่ได้เป็นอันขาด!"