บทที่ 69

บทที่ 69

ดวงตาของโจวหยานทอประกายแสงเรืองรอง พลันมองไปยังเบื้องบนนพสวรรค์อันไกลโพ้น ท้องฟ้าอันเป็นที่ตั้งของราชสำนักสวรรค์ สวรรค์สามสิบสามชั้นกว้างใหญ่ไพศาลยิ่ง เผ่าอสูรจำนวนนับไม่ถ้วนต่างพากันสืบเผ่าพันธุ์และเติบโตอยู่ที่นั่น อำนาจของเผ่าอสูรแผ่ขยายแล้ว ในแววตาของเขาไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใด ๆ เผยรอยยิ้มบางเบา เอ่ยขึ้นช้า ๆ

"หนึ่ง ตี้จุนในยามนี้คือจักรพรรดิสวรรค์ เป็นผู้กุมสถานะอันสูงสุด ทั้งยังเป็นเจ้าแห่งเผ่าอสูร ย่อมมีวาสนาบารมีและบุญกุศลของราชสำนักสวรรค์และเผ่าอสูรคอยคุ้มครองกาย หากจะกำจัดให้ตาย... ในตอนนี้ยังทำไม่ได้!"

"อีกทั้งเบื้องบนยังมีสายตาคู่หนึ่งคอยจับจ้องอยู่ ต่อให้คิดจะลงมือสังหารต่อหน้าในยามนี้ก็เป็นไปไม่ได้เช่นกัน!"

บรรพอูทั้งหลายชะงักงัน "สายตาจากเบื้องบน?" แต่แล้วก็เข้าใจได้ทันที สิ่งที่โจวหยานเอ่ยถึงคงหมายถึงอริยะ ในยามนี้พวกตนล้วนอยู่ในขอบเขตเซียนทองคำหุนหยวนและขั้นกึ่งอริยะ ผู้ที่อยู่เบื้องบนจึงมีเพียงเหล่าอริยะเท่านั้น

"สอง..."