บทที่ 42

บทที่ 42

ฮ่าฮ่าฮ่า!

เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งสายหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับดินแดนแห่งความมืดมิดไร้ขอบเขตที่แผ่ขยายอาณาจักรออกมา

ร่างจำแลงของบรรพจารย์มารดึงดูดพลังแห่งพิภพมารเข้าหาตัวโดยตรง และสามารถขับไล่พลังแห่งการกลืนวิญญาณที่เกาะกุมอยู่บนร่างให้สลายไปได้ในทันที

แม้จะขับไล่ออกไปได้ แต่ก็ต้องสูญเสียพลังต้นกำเนิดไปมหาศาล

อันที่จริงร่างจำแลงเทวดาอภิมหาอิสระมารเทพของบรรพจารย์มารผู้นี้ เป็นเพียงร่างจำแลงที่อยู่ในขอบเขตเซียนทองคำต้าหลัวขั้นสมบูรณ์เท่านั้น

ร่างจริงของบรรพจารย์มารไม่ได้อยู่ในโลกหงฮวง หากแต่อยู่ไกลถึงพิภพมาร จึงไม่สามารถใช้พลังวิถีมารของตนเองออกมาได้เลย

ทว่าหลัวโหวผู้เป็นบรรพจารย์วิถีมารผู้เจ้าเล่ห์เพทุบายและวางแผนเก่งกาจถึงเพียงนั้น ไฉนเลยจะจนปัญญา

ในโลกหงฮวงมีผู้บำเพ็ญเพียรอยู่มากมายก่ายกอง ขั้นตอนแรกของการบำเพ็ญเพียรคือการดูดซับพลังงานฟ้าดิน นั่นก็คือการแย่งชิงโชคลาภฟ้าดินเพื่อทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้น ภายใต้กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน ย่อมต้องมีเคราะห์กรรมบังเกิดตามมา