บทที่ 12

บทที่ 12

โจวหยานตกใจเป็นอย่างมากในคราแรก ก่อนจะนั่งขัดสมาธิลงกลางห้วงอากาศ ระหว่างคิ้วเปล่งประกายแสงเจิดจ้า ทั้งยังปรากฏร่องรอยอักขระลึกลับดำมืดสายหนึ่ง

อักขระสั่นสะเทือนไม่หยุด พลังแห่งกฎแห่งคำสาปนับไม่ถ้วนแผ่ซ่านกระจายออกไป

เวลานี้ บรรพอูทั้งสิบสองต่างก็ตกใจหน้าถอดสีเช่นกัน เมื่อเห็นโจวหยานนั่งขัดสมาธิกลางห้วงอากาศ รอบกายรายล้อมไปด้วยพลังแห่งกฎแห่งคำสาป

ทั้งสิบสองคนเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียดายและสำนึกผิด สีหน้าย่ำแย่ยิ่งนัก

ขณะนั้นเอง ดวงตาของจู๋จิ่วอินดุจดั่งอาทิตย์อุทัย ชั่วพริบตาต่อมาเหงื่อกาฬท่วมศีรษะ ร่างกายสั่นเทิ้มไม่หยุด

ตี้เจียงและคนอื่น ๆ ตั้งสติได้ จู๋จิ่วอินนั้นครองกฎแห่งกาลเวลา กฎแห่งกาลเวลานั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่ากฎแห่งพื้นที่เสียอีก ทั้งยังลึกลับไร้เทียบทาน