กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“โอ้?”
ซูเฉียนโบกมือเรียก ปืนใหญ่ลำแสงแกนแตกตัว 500 กระบอกก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เล็งตรงไปที่เฉินคงอิ่งพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ
เห็นท่วงทีน่าสะพรึงนั้น เฉินคงอิ่งก็ยิ้มแหย
“แค่หยอกนายเล่นน่ะ! เหอ ๆ ๆ!”
ทันใดนั้น เฉินคงอิ่งกอดหัวด้วยสองมือ แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“อึก...!”
“ฉัน...ก็...ไม่...รบกวน...นาย...แล้ว”
สายตาเฉินคงอิ่งกะพริบไปมา ตรงหางตาจู่ ๆ ก็มีเส้นเลือดแดงหนา ๆ ผุดขึ้นมาหลายเส้น
เขากระชาก [วิญญาณมืด] ออกมาอย่างฉับพลัน เคียวฟันผ่านความว่างเปล่า รอยแยกหนึ่งก็ปรากฏตามมา เขากระโดดเข้าไปในรอยแยกความว่างเปล่าแล้วหายลับไป
[เวโรนิกา! ใช้ร่างของเสวียเหลวรับรู้สถานการณ์ปัจจุบันของเผ่ามาร!]