กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 462 กลับบ้าน
ลู่เยี่ยนส่ายหน้า ทำหน้าเหมือนจนใจ “ไม่คิดเลยว่าดาวของเราจะจนขนาดนี้ ช่างเถอะ 2,000 ขวดก็ 2,000 ขวด”
หมอนี่ได้ประโยชน์แล้วยังทำเป็นบ่นจริง ๆ
เหล่าผู้อาวุโสมองลู่เยี่ยนแล้วกัดฟันกรอด
ตอนเห็นลู่เยี่ยนเดินจากไป พวกเขากำลังทำท่าขู่ใส่เขาอยู่พอดี
จู่ ๆ ลู่เยี่ยนก็หันกลับมา
ทำเอาผู้อาวุโสสูงสุดที่กำลังทำท่าขู่เต็มที่ตกใจจนทรุดลงไปกองกับพื้น
ลู่เยี่ยนกลับทำเหมือนไม่เห็น “ผมยังอยากได้สิทธิ์เข้าโลกย่อยด้วย พวกคุณวางใจได้ ผมจะไม่ฆ่าบุตรแห่งโชคชะตาหรือธิดาแห่งโชคชะตาตามอำเภอใจจนทำให้โลกพังหรอก”