กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 343 คุณหนูตัวจริงที่เธอเอื้อมไม่ถึง (21)
เมื่อครู่สวีพ่านพ่านกับหลินต้าต่านยังอุ้มเสี่ยวชีไว้ในอ้อมแขน คอยเอ็นดูทะนุถนอมอยู่เลย พอเห็นว่าเสี่ยวชีร้องไห้ขึ้นมาจริง ๆ ก็ปวดใจแทบทนไม่ไหว
“อย่าไปโทษเด็กเลยที่ชอบร้องไห้ โรงแรมจะอบอุ่นเหมือนบ้านตัวเองได้ยังไง ถ้าไม่รังเกียจก็พักที่นี่เถอะ”
ท้ายที่สุดสวีพ่านพ่านเห็นเสี่ยวชีน่าสงสาร จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปาก
ลู่เยี่ยนเม้มปาก มือที่หยิก 007 อยู่ยิ่งออกแรงมากขึ้น น้ำเสียงแฝงความลำบากใจ “จะทำอย่างนั้นได้ยังไง ผมกับจื่อเม่ยต่างก็ยังไม่ได้แต่งงาน ถ้าเรื่องแพร่ออกไป ไม่เท่ากับเปิดโอกาสให้คนเอาไปนินทาหรือครับ”