กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 334 คุณหนูตัวจริงที่เธอเอื้อมไม่ถึง (12)
“ลู่เยี่ยน?”
ลู่เยี่ยนสวมสูทหรูหรา รัศมีคมกริบแผ่ออกมาทั่วทั้งตัว ใบหน้าหล่อเหลาจนผู้คนละสายตาไม่ได้
เด็กสาวหลายคนต่างมองเขา บางคนถึงกับแอบถ่ายรูปเขาด้วยโทรศัพท์
เขาดูหงุดหงิดอยู่บ้าง คล้ายจะไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เอาเสียเลย ทว่าพอได้ยินเสียงซูจื่อเม่ย ความคมกริบที่แผ่ไปทั่วร่างก็หายไป
ราวกับกระบี่ถูกเก็บเข้าฝัก
เขาอ่อนโยนเสียจนดูเป็นเพียงของประดับธรรมดาชิ้นหนึ่ง มองไม่ออกเลยว่าเคยเป็นอาวุธคมกริบที่ปลิดชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วน
ลู่เยี่ยนโบกมือให้ซูจื่อเม่ย