กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 268 ออดอ้อนในอ้อมแขนของนักฆ่าตัวร้าย (10)
“วันนี้ทำไมกลับมาเร็วจัง?”
เสียงห่วงใยของลู่เยี่ยนดังขึ้นเหนือศีรษะซูจื่อเม่ยอย่างกะทันหัน
ซูจื่อเม่ยเงยหน้าขึ้น ก็เห็นลู่เยี่ยนยืนมองเธออยู่ตรงบันได
เขายังคงมีสีหน้าอ่อนโยนเช่นเดิม
ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบนั้นยังคงทำให้คนอดใจถลำลึกลงไปไม่ได้
แต่ซูจื่อเม่ยรู้ตัวดีว่าเบื้องหลังใบหน้าสมบูรณ์แบบนี้เปื้อนเลือดมามากเพียงใด
“ฉัน…”
ซูจื่อเม่ยอยากถามลู่เยี่ยนเหลือเกินว่าทำไมถึงทำแบบนี้
เพราะอย่างไรเสีย ในโลกก่อน ๆ ลู่เยี่ยนก่อเรื่องชั่วร้ายก็เพราะมีเหตุจำเป็น