กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 267 ออดอ้อนในอ้อมกอดนักฆ่าตัวร้าย (9)
เช้าวันรุ่งขึ้นตอนซูจื่อเม่ยตื่นขึ้นมา เธอกลับรู้สึกแย่กว่าเดิม
เธอรู้สึกตัวอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง ข้างหูมีเสียงอื้ออึง ราวกับมีคนพูดไม่หยุด
แต่เธอกลับฟังไม่ออกเลยว่าคนพวกนั้นพูดอะไร
ลู่เยี่ยนใส่ยาแรงเกินไป
เพิ่งเป็นครั้งที่สอง เธอก็มีอาการหนักขนาดนี้แล้ว
ถ้าเป็นวันที่สาม วันที่สี่ เธอคงไม่ถึงกับเสียสติ ก็คงหวาดกลัวจนอยู่ไม่เป็นสุข
ซูจื่อเม่ยฝืนยิ้มซีดเซียวให้ตัวเองในกระจก
พอเปิดประตู หลินเจียก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า
“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิงซู ฉันมีเรื่องอยากสอบถาม รบกวนคุณไปกับเราหน่อย”