กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 253 ฝันยามรุ่งสางของจวงเซิง สับสนดั่งผีเสื้อ
ลู่เยี่ยนเอื้อมมือคว้าคอเสื้อลู่จื่อรุ่ย แล้วยกเขาขึ้นมาราวกับหิ้วลูกไก่
“เล่าเรื่องระหว่างเธอกับซูจื่อเม่ยให้ฉันฟังให้ละเอียด”
“ได้เลย” พออยู่ต่อหน้าลู่เยี่ยน ลู่จื่อรุ่ยก็ว่าง่ายขึ้นมาทันที
“เดี๋ยวก่อนสิ ทำไมท่านรู้ว่านางแซ่ซูล่ะ ข้ายังไม่เคยบอกแซ่ของนางกับท่านเลยนะ ท่านอาเล็ก ท่านรู้จักนางมาก่อนหรือเปล่า”
“ใช่แล้ว นางเป็นท่านอาสะใภ้เล็กของเจ้า” ลู่เยี่ยนพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับไม่รู้เลยว่าคำพูดของตนชวนให้คนตะลึงเพียงใด