กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 ออดอ้อนในอ้อมแขนองค์รัชทายาท
แม้ซูจื่อเม่ยจะเป็นนางกำนัลชั้นเอก แต่ก็ไม่มีนางกำนัลคอยรับใช้
การมีคนคอยปรนนิบัติเป็นสิทธิ์ของนายท่านเท่านั้น
ต่อให้นางกำนัลสูงศักดิ์เพียงใด ก็ยังเป็นแค่นางกำนัล
หมอหลวงรู้ว่าตนไม่ควรพูดเช่นนี้ แต่สุดท้ายก็ยังพูดออกไป
บาดแผลหนักขนาดนี้ หากมีไข้ขึ้นมาก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก
ต่อให้หมอหลวงไม่พูด ลู่ซิงเจ๋อก็ไม่วางใจให้ซูจื่อเม่ยอยู่คนเดียว หากติดเชื้อขึ้นมาคงไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
ลู่ซิงเจ๋อพยักหน้า “ข้าทราบแล้ว ขอบคุณท่านหมอหลวง”
หลังหมอหลวงจากไป
ภายในห้องเงียบสนิท