กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103 ออดอ้อนในอ้อมแขนขาใหญ่ประจำโรงเรียน
“ไม่ดีมั้ง แบบนี้ไม่ดีเลย”
ซูจื่อเม่ยกลืนน้ำลาย มองวิลลาที่อยู่ด้านนอกประตู “เราเพิ่งขึ้นมัธยมปลายปีสาม แถมไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งปี”
“ยังไง?” เยี่ยนเจ๋อหัวเราะเยาะ “เล่นกับคนอื่นได้ แต่เล่นกับฉันไม่ได้หรือไง”
“เล่นได้เล่นไม่ได้อะไรกัน พูดให้มันดี ๆ หน่อยสิ”
เยี่ยนเจ๋อก้มลงฉับพลัน ใช้ปากปิดปากเล็ก ๆ ที่พูดไม่หยุดของซูจื่อเม่ย แล้วเล็มเลียเบา ๆ เมื่อเห็นซูจื่อเม่ยเงียบลงก็พอใจ ก่อนจะประคองเธอขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
เมื่อเดินเข้าไปในวิลลา ซูจื่อเม่ยถึงได้รู้ว่าข้างในไม่ได้หรูหราอย่างที่เห็นจากภายนอก