กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100 ออดอ้อนในอ้อมกอดขาใหญ่ประจำโรงเรียน
“ว่ามาสิ มาหาฉันมีธุระอะไร?”
“ฉันแค่อยากคุยกับเธอ เธอน่าจะรู้ว่าพ่อเธอให้ความสำคัญกับเธอมากแค่ไหน ถ้าเขารู้ว่าเธอชอบไอ้หนุ่มยากจนคนหนึ่ง เขาจะเสียใจขนาดไหน”
“นี่เป็นเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับนาย”
ซูจื่อเม่ยเย็นชาอย่างยิ่ง เพราะโรคหัวใจ เธอจึงพยายามควบคุมอารมณ์มาตลอด ตอนนี้เธอทำได้แล้ว ต่อให้ทะเลาะกับใคร สีหน้าก็ไม่เปลี่ยน
“ที่จริงเธอแค่สงสารเขาเท่านั้น ไม่อย่างนั้นจะอธิบายยังไงกับการที่เธอโอนเงินให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า”
“ผู้ชายที่เลี้ยงตัวเองยังไม่ได้ ยังต้องให้ผู้หญิงเลี้ยงอีก! อยู่กับคนแบบนี้แล้วเธอจะมีความสุขได้ยังไง?”