กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 88 ออดอ้อนในอ้อมแขนขาใหญ่ประจำโรงเรียน
เมื่อบรรดาอาจารย์ในห้องทำงานได้ยินคำพูดของแม่ซูจื่อเม่ย ต่างก็พากันหัวเราะครืน
ชุยลี่รู้สึกเสียหน้ายิ่งกว่าเดิม แม้แต่ความหวาดกลัวเมื่อครู่ก็ลืมไปหมดแล้ว
เธอจ้องเยี่ยนเจ๋อเขม็ง “ยืนบื้ออะไรอยู่ เรียกผู้ปกครองของเธอมาเดี๋ยวนี้”
“ผมไม่มีพ่อแม่”
“อ้อ ฉันลืมไป เธอมีแค่ท่านปู่คนเดียว กำลังยุ่งกับการเก็บของเก่าอยู่สินะ มิน่าล่ะผลการเรียนถึงได้แย่ขนาดนี้ วัน ๆ อยู่แต่กับขยะจนโดนขยะกลืนกินไปแล้ว”
ซูจื่อเม่ยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมีคนคนนี้อยู่ด้วย เขาเป็นคนเอาแต่ใจและโหดร้าย เป็นขาใหญ่ประจำโรงเรียนที่ทุกคนหวาดกลัว ทำอะไรตามใจชอบไปทั่วโรงเรียน